September 06, 2012

ഗുരു ദേവോ ഭവ:



ന്ന് ദേശീയ അധ്യാപക ദിനം. അധ്യാപകനും രാഷ്ട്രപതിയുമായിരുന്ന ഡോ.എസ് രാധാകൃഷ്ണന്‍റെ പിറന്നാള്‍ ദിനമാണ് അധ്യാപക ദിനമായി നാം ആചരിക്കുന്നത്. ഈ ഒരു സുദിനത്തില്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച് പഠിപ്പിച്ച് ഈ നിലയിലെത്തിച്ച എല്ലാ അദ്ധ്യാപകരേയും നന്ദി പൂര്‍വ്വം സ്മരിക്കുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു അധ്യാപകനെ പ്രത്യേകം പരാമര്‍ശിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അതൊരു വലിയ നന്ദികേടായി പോവും.





കുറച്ച് കാലം പുറകിലേക്ക് പോവേണ്ടി വരും. ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ആക്കേണ്ട, ക്യാമറയില്‍ കൊഡാക്കിന്‍റെയും കോണിക്കയുടെയും ഫിലിം ലോഡ്‌ ചെയ്തിരുന്ന കാലം. അക്കാലത്താണ് ഇഞ്ചിനീരാവാമെന്ന അത്യാഗ്രഹത്തോടെ വിനയന്‍ കലാലയത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വക്കുന്നത്. മാഷുന്മാരെ തൃണവല്‍ഘണിച്ചൊരു പ്രീഡിഗ്രീ പാരമ്പര്യമുണ്ട് വിനയനു. സ്വാഭാവികമായും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എന്‍ ആര്‍ ഐ & പ്ലസ്‌ ടു ബ്രോയിലര്‍ പയലുകള്‍ വിനയന്‍റെ കാല്‍ക്കീഴില്‍ കിരീടവും ചെങ്കോലും സമര്‍പ്പിച്ചു. സഹപാഠികള്‍ സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ സമ്മാനിച്ച സിംഹാസനം അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാനായി, വിനയന്‍ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും തരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം വേണ്ടവിധം മാഷുന്മാരെ ബഹുമാനിച്ചു. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഭാവിയില്‍ ഇതൊരു പണിയാവില്ലേയെന്നു സംശയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, കിട്ടിയ കസേര കൈവിട്ട് കളയാന്‍ മനസ്സ് വന്നില്ല.

എഞ്ചിനിയറിംഗ് കോളേജിലെ മെക്കാനിക്കല്‍ - ഇലക്ട്രിക്കല്‍ വിഭാഗങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ഓരോ തലമുറയും ആ ജീനിനെ ചുട്ട് പഴുപ്പിച്ച്, കൂര്‍പ്പിച്ച് അടുത്ത തലമുറക്ക് കൈമാറും. പിള്ളേര് തമ്മിലുള്ള കലിപ്പ് ഒരു ഫുള്ളിനു മുന്നിലോ, ഒരടിക്ക് ശേഷമോ തീരും. അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് അങ്ങിനെയങ്ങിട് താഴാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ? കൊടും ഭീകരനായി വിലസിയിരുന്ന കരുണന്‍ മാഷിനെതിരെയുള്ള വിനയന്‍റെ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക്, തങ്ങളുടെ പരിമിതികള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടുള്ള പ്രോത്സാഹനം മെക്കാനിക്കല്‍ മാഷുന്മാര്‍ എപ്പോഴും നല്‍കിയിരുന്നു. നോട്ടം കൊണ്ടും പുഞ്ചിരി കൊണ്ടും അവര്‍ അവനെയനുഗ്രഹിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ വിനയന്‍ ഇലക്ട്രിക്കല്‍ വിഭാഗത്തിനെതിരെയുള്ള, വിശിഷ്യാ കരുണന്‍ മാഷിനെതിരെയുള്ള  മെക്കാനിക്കല്‍ വിഭാഗത്തിന്‍റെ വജ്രായുധമായി മാറി. ഇതിനെടയിലെപ്പോഴോ എഞ്ചിനിയറാവുകയെന്ന വിനയന്‍റെ സ്വപ്നത്തിന് നിറം മങ്ങിയിരുന്നു.

കാലത്തിന് വല്ലാത്തൊരു വേഗതയാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് ജീവിതത്തിലെ സുവ്വര്‍ണ്ണ കാലഘട്ടത്തിന്. ഇയര്‍ ഔട്ട്‌ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് തടസ്സമൊന്നും കൂടാതെ വിനയന്‍ ആറാം സെമെസ്റ്ററില്‍ എത്തി. കാലത്തിന്‍റെ ഈ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിനിടയില്‍ വിനയന്‍ കുറച്ച് പരീക്ഷകള്‍ എഴുതുകയും, കുറേ എണ്ണം സ്കൂട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. എഴുതിയതിലധികവും പൊട്ടി. റെക്കോഡ്‌ ബുക്ക്‌  വാങ്ങിക്കണം, കളം വരച്ചതിലെഴുതണം, ഗ്രാഫ്‌ വരക്കണം, ഓരോ ആഴ്ചയിലും മാഷിന്‍റെ ഒപ്പ് വാങ്ങിക്കണം... ഇങ്ങിനെ ഒരു പാട് കടമ്പകള്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ലാബ് എക്സാം എഴുതാനൊന്നും ഇതുവരെ വിനയന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷെ കാര്യങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ പഴയപോലെ നിസ്സാരവല്‍ക്കരിച്ച് കാണാന്‍ കഴിയില്ല. ബാക്ക് പേപ്പറുകളുടെ കൃത്യമായ കണക്ക് ആരോ വീട്ടിലെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങള്‍ ... അത് വായനക്കാരന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വിടുന്നു. എങ്ങിനെയും പരീക്ഷകളെഴുതി പാസ്സാവുകയെന്നൊരു പോംവഴിയെ മഹാരാജാവ് വിനയന്‍റെ മുന്നില്‍ ഇപ്പോള്‍ ബാക്കിയുള്ളൂ. ആദ്യ പരീക്ഷ ഇലക്ട്രിക്കല്‍ ലാബ്. തികച്ചും നീതിപൂര്‍വവും നിക്ഷ്പക്ഷവുമായ രീതിയിലാണ് കാലാകാലങ്ങളായി  ലാബ് എക്സാമുകള്‍ നടത്തുന്നത്. എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും ഓരോ കടലാസിലെഴുതി ചുരുട്ടി ഒരു പാത്രത്തില്‍ ഇട്ടേക്കും. ഓരോരുത്തരായി വന്ന് ഓരോന്നെടുക്കണം, അതിലെഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും ഓരോരുത്തന്‍റെയും തലവര. സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതായത് കൊണ്ട് വിധിയെ പഴിക്കണോ, ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കണോ എന്നുള്ളതൊക്കെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം.

ലാബ് എക്സാമൊക്കെ വെറും ചീള് കേസ് കെട്ടാണെന്ന് വിനയനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പോരാത്തതിന് സകല പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും കൃത്യമായ അളവുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ റെഡ്യുസ്ട് ഫോട്ടോകോപ്പി, പതിനാറായി മടക്കി അരയില്‍ തിരുകിയിട്ടുമുണ്ട്. ലാബ് അറ്റന്‍ഡര്‍മാരൊക്കെ ഐക്യദാര്‍ഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. വിനയന്‍റെ പകുതി ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞു, ഇനിയെല്ലാം ദൈവത്തിന്‍റെ കയ്യിലാണ്. സഖാവ് വിനയന്‍ മൂത്രപുരയില്‍ കേറി മനസ്സുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. എരക്കലും ഏറ്റുപറച്ചിലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ലാബില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും, ബാക്കി പിള്ളേരെല്ലാം പരിപാടികള്‍ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുതിയപെണ്ണ് അറയിലേക്ക് കേറും പോലെ മന്ദം മന്ദം നടന്നടുത്ത വിനയന്‍ നാണത്തോടെ തലയുയര്‍ത്തിയൊന്നു നോക്കി. ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ, തന്‍റെ പ്രിയ കുരുവായ കരുണന്‍ മാഷ്‌!! മാഷ്‌ ചിരിക്കുകയാണ്. വല്ലാത്തൊരു ചിരി!  എങ്ങിനെയിത്ര കൃത്യമായി കരുണന്‍ മാഷിന് തന്നെയിന്ന് ലാബിന്‍റെ ചാര്‍ജ്ജ് കിട്ടി!!!

മാഷ് : എന്താ വിനയാ ഈ വഴിയൊക്കെ?
വിനയന്‍ : അത് മാഷേ... ഞാന്‍ പിന്നെ... പരീക്ഷക്ക്‌...
മാഷ് : നീ എന്താ എന്നെ വിളിച്ചത് മാഷെന്നോ!!! 
വിനയന് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കരുണന്‍ മാഷിന് " കറണ്ട് കരുണന്‍ " എന്ന പദവി സമ്മാനിച്ചതിലും, അതിന് പ്രചുരപ്രചാരം നേടികൊടുത്തതിലും വിനയന്‍റെ പങ്ക് ഏവര്‍ക്കുമറിയാം.
മാഷ് : വല്ലതുമൊക്കെ പഠിച്ച് പാസ്സായാല്‍ നിനക്ക് കൊള്ളാം, ആ ഇരിക്ക്
വിനയന്‍ : വേണ്ട സാറേ, ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം ...
മാഷ് : ഇരിക്കെടോ. മാഷിന്‍റെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു.
അതിവിനയം ഇനിയിവിടെ വിലപോവില്ലെന്ന് മനസിലാക്കിയ വിനയന്‍ ചാടികേറി സ്റ്റൂളിന്‍റെ അരിക് ചേര്‍ന്നിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന ചൂടന്‍ ചായയുടെ ആവിയും പരിപ്പുവടയുടെ മണവും കൂടി മൂക്കിലേക്കടിച്ച് കയറി. എന്‍റെ മാര്‍ക്സ് മുത്തപ്പാ... കരുണന്‍ മാഷ്‌ നമ്മുടെ പാര്‍ട്ടിക്കാരനായിരുന്നോ! പരിപ്പുവടയേയും പാര്‍ട്ടിയേയും കുറിച്ച് കോളേജുമാഗസിനില്‍ താനെഴുതിയ കവിത മാഷ് വായിച്ചു കാണുമോ! 
മാഷ് : എടുത്തോ വിനയാ ...
വിനയന്‍ പ്ലേറ്റില്‍ നിന്ന് കണ്ണെടുത്തു. മാഷിന്‍റെ ശബ്ദം നന്നേ സൗമ്യമായിരിക്കുന്നു. വിനയന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരായിരം ചുവന്ന ലഡ്ഡുക്കള്‍ പൊട്ടി. കേവലമായ വ്യക്തി വിധ്വേഷങ്ങള്‍ക്കും മുകളിലാണ് സഖാവിനു പാര്‍ട്ടിയോടുള്ള കൂറ് 
വിനയന്‍ : വേണ്ട മാഷേ 
മാഷ് : എടുക്ക് വിനയാ ...
വിനയന്‍ :  ഇല്ല മാഷേ, ഇപ്പൊ വേണ്ട ....
മാഷ് : എടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ വേഗം എടുക്കെടാ... വെറുതെ മനുഷ്യന്‍റെ സമയം മെനക്കെടുത്താതെ...
മാഷിന്‍റെ ശബ്ദം വീണ്ടുമുയര്‍ന്നു. സ്നേഹനിര്‍ഭരമായ ആ ക്ഷണം വീണ്ടും നിരസിക്കുന്നത് പന്തിയല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ വിനയന്‍, ചാടി കേറി പ്ലേറ്റില്‍ നിന്നൊരു പരിപ്പ് വടയെടുത്ത് കഴിച്ച് തുടങ്ങി.

അന്തംവിട്ട കരുണന്‍ മാഷ് ചിരിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പേ, ചുറ്റിലും നിന്നുള്ള ചിരിയുടെ എക്കോകള്‍ അവിടെയലയടിച്ചു. ഒന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും, എന്തോ പറ്റിയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ വിനയന്‍ മെല്ലെ ലാബില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ചോരയും നീരും കൊടുത്ത് വിനയന്‍ പ്രചരിപ്പിച്ച കറണ്ട് കരുണനെന്ന പേരിനേക്കാള്‍ ജനസമ്മതി ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ടു പരിപ്പ് വട വിനയനെന്ന പേരിന് ലഭിച്ചുവെന്നത് ചരിത്രം.

അപമാനിതനായ വിനയന് തിരിച്ചടിക്കാനോ, കോഴ്സ് കളഞ്ഞിട്ടു പോവാനോ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ വിനയന്‍റെ മുന്നിലുള്ളത് വരാന്‍ പോവുന്ന രണ്ട് സെമെസ്റ്ററുകളും, ഇരുപത്തിനാല് ബാക്ക് പേപ്പറുകളും മാത്രമാണ്. അപ്പോഴേക്കും തന്‍റെ ആരാധകവൃന്ദത്തിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന സ്വാശ്രയ/എന്‍ ആര്‍ ഐ പിള്ളേരും താനും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വിനയന്‍ മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കഠിനമായ പഠനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതോടെ വിനയന്‍റെ മനസ്സിലും, നാക്കിലും സദാ ടിമോഷെങ്കോയും, തെരെജയും, ഭട്ടും, ഭാട്ട്യയുമെല്ലാം മാത്രം. അതുകൊണ്ട് ഭക്തരെ പിരിച്ച് വിടാന്‍ കണ്ണീര്‍ വാതകമൊന്നും പൊഴിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. കൂട് മാറിയ വിനയനെ ക്ലാസിലെ അധകൃത വര്‍ഗ്ഗമായിരുന്ന ബുജികള്‍ ഏറ്റെടുത്തു. പിന്നെയങ്ങ്ട് കമ്പയിന്‍ സ്റ്റഡികളുടെയും നൈറ്റൌട്ടുകളുടെയും പരീക്ഷാ സീസണുകളുടെയും ദിനരാത്രങ്ങള്‍.... പരീക്ഷകള്‍ എഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വിനയന് പലതും മനസ്സിലായത്. ടോട്ടല്‍ നൂറ്റമ്പതിലാണ് പരീക്ഷ, അതില്‍ എഴുപത്തിയഞ്ച് മാര്‍ക്കുണ്ടെങ്കിലെ പാസ്സാവൂ. നൂറ്റമ്പതില്‍ നൂറ് യുനിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷക്കും, അമ്പത് ഇന്‍റെര്‍ണലിനും. ഇന്‍റെര്‍ണല്‍ എന്നാല്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന മാഷുമാരുടെ ഇഷ്ട്ടദാനം. അവരെ കാണുമ്പോള്‍ എണീറ്റു നില്‍ക്കുന്നതിനും, തല ചൊറിയുന്നതിനും, സോപ്പിടുന്നതിനും, കുശുമ്പ് പറയുന്നതിനും അങ്ങിനെ എല്ലാത്തിനും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം മാര്‍ക്കുണ്ട്. ഇന്‍റെണലിന് സാധാരണ അമ്പതില്‍ മുപ്പത്തഞ്ചില്‍ താഴാതെ എല്ലാവര്‍ക്കും കൊടുക്കും. വിനയനൊഴികെയെന്നു പ്രത്യേകം പറയണ്ടല്ലോ. ഇപ്പോഴാണ് കുരുത്തകേടില്‍ തനിക്കെതിരാളികളുണ്ടാവാതിരുന്നതിന്‍റെയും, പലപ്പോഴും കിട്ടാതെ പോയിരുന്ന പരസ്യപിന്തുണകളുടെയുമെല്ലാം യാഥാര്‍ത്ഥ കാരണം വിനയന് വെളിവായത്. സകലരും യൂനിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷയില്‍ നാല്‍പ്പത് മാര്‍ക്ക് വാങ്ങി പാസാവുമ്പോള്‍, വിനയന് ആ കടമ്പ കടക്കണമെങ്കില്‍ അമ്പതും അറുപതും എഴുപതും മാര്‍ക്ക്‌ വേണം!!

നൂറില്‍ എഴുപത് മാര്‍ക്കോ പാസാവാന്‍?? അതെ തന്‍റെ പ്രിയ കുരു കരുണന്‍ വിനയന് സമ്മാനിച്ചത് വെറും അഞ്ച് മാര്‍ക്ക്. മുടങ്ങാതെ കരുണന്‍ മാഷിന്‍റെ ക്ലാസില്‍ കയറിയതിനുള്ള പ്രതിഫലം! യൂനിവേര്‍സിറ്റിയുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ ആ വിഷയത്തിന് കിട്ടിയ ഏറ്റവുമുയര്‍ന്ന മാര്‍ക്ക്‌ അറുപത്തി എട്ടാണെന്ന് കൂടിയറിഞ്ഞതോടെ, ആറു മണിക്കൂറായി ചുരുക്കിയ ഉറക്കത്തെ വിനയന്‍ വീണ്ടും ചുരുക്കി. പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് മുന്നൂറ് പേജോളം വരുന്ന ടെക്സ്റ്റ്ബുക്കിന്‍റെ ആദ്യാവസാനം "തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച" എന്ന മട്ടില്‍ വിനയന് പറയാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു. പരീക്ഷയുടെ തലേ ദിവസം മുതലേ വല്ലാത്തൊരു ടെന്‍ഷന്‍. ഇങ്ങിനെയും മനുഷ്യര്‍ മാറുമോ!! 

പരീക്ഷ തുടങ്ങി വിറ കൈയ്യോടെ ചോദ്യപേപ്പര്‍ വാങ്ങിയ വിനയന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ മറിച്ചു നോക്കി. ഭാഗ്യം ഔട്ട്‌ ഓഫ് സിലബസ്സ് ഒന്നുമില്ല. വിനയന്‍റെ പേനയില്‍ നിന്ന് ഉത്തരങ്ങള്‍ അനര്‍ഗളനിര്‍ഗളം പ്രവഹിച്ചു. അറിയാവുന്ന അഞ്ചെണ്ണം, രണ്ടില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊന്ന് അങ്ങിനെ വച്ച് നീട്ടിയ ഔദാര്യങ്ങളെല്ലാം വിനയന്‍ തിരസ്കരിച്ചു. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കും ടെക്സ്റ്റ്ബുക്കിലെ പ്രസക്തഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്ന് പേജ് നമ്പറൊഴികെ ബാക്കി മുഴുവനും എഴുതി. ഉത്തരങ്ങള്‍ പലയാവര്‍ത്തി വായിച്ച് നോക്കി, തിരുത്താനൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിനയന്‍ വാച്ച് നോക്കി, ഇനിയും പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം ബാക്കിയുണ്ട്. എണീറ്റ് പോവാന്‍ തോന്നിയില്ല, അവിടെ തന്നെയിരുന്നു. 

പരീക്ഷ തുടങ്ങി അര മണിക്കൂര്‍ കഴിയാതെ ആരെയും ഹാള്‍ വിട്ട് പോവാന്‍ അനുവദിക്കരുതെന്നാണ് നിയമം. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം വരെ ആ അര മണിക്കൂര്‍ തള്ളി നീക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നതു ഇതേ വിനയനാണ്. 'ചോദ്യകടലാസ്സ് ഉത്തരകടലാസില്‍ പകര്‍ത്തി വെക്കുക', 'നോക്കുന്ന മാഷിന് കത്തെഴുതുക', 'മോഡേണ്‍ ആര്‍ട്ടിന്‍റെ അനന്തസാധ്യതകളെ തൊട്ടറിയുക'... തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികളിലൂടെയാണ് ഇത്രനാളും ഈ അരമണിക്കൂര്‍ ബോറടിയെ വിനയന്‍ നേരിട്ടിരുന്നത്. ഇതേ വിഷയത്തിലെ ഇന്റെര്‍ണല്‍ പരീക്ഷക്ക്‌ ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മറിന്‍റെ സര്‍ക്ക്യുട്ട് വരക്കാനുള്ള ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി കവലയില്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മറും, ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മറെ താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്ന നാലു പോസ്റ്റും, അതിലെ അപായം ബോര്‍ഡും, അതില്‍ കാക്ക തൂറിയതും, അപ്പണി പറ്റിച്ച കാക്കയുമെല്ലാമുള്ള സമഗ്രമായ ചിത്രം വരച്ചതും, അതിന് കരുണന്‍ മാഷിന്‍റെ പ്രത്യേക പരാമര്‍ശം നേടിയതുമെല്ലാം വിനയന്‍ അവിടെയിരുന്നോര്‍ത്തു. മൂന്ന് മണിക്കൂര്‍ തികഞ്ഞപ്പോള്‍ മാഷ്‌ വന്ന് ഉത്തരകടലാസ്സുകള്‍ വാങ്ങിച്ചു. ആ പരീക്ഷ സീസണില്‍ വിനയന്‍ റെഗുലര്‍ പേപ്പറുകള്‍ അടക്കം ഇരുപതോളം പരീക്ഷകള്‍ എഴുതി തള്ളി.

പരീക്ഷയൊക്കെ എഴുതി, നടു നിവര്‍ത്തേണ്ട താമസം അടുത്ത സീസണ്‍ ഇങ്ങെത്തി. കഴിഞ്ഞ സീസണിലെ റിസള്‍ട്ടുകള്‍ വരി വരിയായെത്തിത്തുടങ്ങി. ഇലക്ട്രിക്കലിന് യൂണിവേര്‍സിറ്റിയിലെ സര്‍വ്വകാല റെകോര്‍ഡ് തിരുത്തികുറിച്ച വിനയന്‍ അറുപത്തിയൊമ്പത് മാര്‍ക്കോടെ തോറ്റു!!! അത്തവണ വിനയന്‍ പരാജയപ്പെട്ട ഏക വിഷയം അതായിരുന്നു. വിനയന് തളരാനാവില്ലായിരുന്നു, റീ-വാല്യുവേഷന് അപ്ലൈ ചെയ്തു. അറുപത്തി ഒമ്പത് മാര്‍ക്ക് കിട്ടിയിട്ടും പോരായെന്ന് പറയുന്നവനെ അവഗണിക്കാനുള്ള സാമാന്യ ബുദ്ധിയെല്ലാം യൂനിവേര്‍സിറ്റി ക്ലര്‍ക്കുമാര്‍ക്ക് ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് കൊണ്ടുതന്നെ. കഥയെല്ലാമറിഞ്ഞ കരുണന്‍ മാഷ്‌, വിനയനെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ വിളിപ്പിച്ചു. എല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൈവത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ട്, കരുണന്‍ മാഷ്‌ വിനയനെ കടിച്ച് കീറി. ഈ സെമസ്ററിലും കരുണന്‍ മാഷ്‌ ഒരു വിഷയം പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ വിനയന്‍ വിനയനായി തന്നെ നിലകൊണ്ടു. ശകാരിച്ചും വെല്ലുവിളിച്ചും ക്ഷീണിച്ചപ്പോള്‍ കരുണന്‍ മാഷ്‌ എഴുന്നേറ്റ് പോയി, പുറകെ വിനയനും. 

ഏഴാം സെമസ്റ്റര്‍ ദൃക്സാക്ഷിയായത് ഒന്നാം ബെഞ്ചിലിരുന്നു പഠിക്കുന്ന പുതിയൊരു വിനയനെയാണ്. വിനീതവിധേയനായ സര്‍വ്വംസഹനായ വിനയനെ മുഴുവന്‍ സാറുന്മാരും സ്നേഹംകൊണ്ട് വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചു. അപ്പോഴും ചാഞ്ഞ കൊമ്പില്‍ ഓടി കേറാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു കരുണന്‍ മാഷിന് താല്‍പ്പര്യം. പക്ഷെ വിനയന്‍ അതൊന്നും വകവച്ചില്ല, കരുണന്‍ മാഷേ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്നേഹിച്ചു, ബഹുമാനിച്ചു. മാഷും ഇതൊന്നും വകവെച്ചില്ല. സെമസ്റര്‍ തീരാനായി. റീ-വാല്യുവേഷനില്‍ അത്ഭുതങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. കഴിഞ്ഞ തവണ അറുപത്തൊമ്പത് വാങ്ങിക്കാമെങ്കില്‍ ഇത്തവണ എഴുപത് വാങ്ങിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് വിനയന്‍ സ്വയം ആശ്വസിച്ചു.

അങ്ങിനെയിരിക്കെയാണ് ആ വാര്‍ത്ത‍ ഇടിത്തീ പോലെ വിനയന് മേല്‍ വന്ന് പതിച്ചത്. ഇത്തവണയും കരുണന്‍ മാഷ്‌ ഇന്റേണല്‍ മാര്‍ക്ക് ചവിട്ടാനുള്ള പദ്ധതിയിലാണ്. ബുജി കേന്ദ്രത്തില്‍ നിന്നുള്ള വാര്‍ത്തയായത് കൊണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായി തള്ളികളയാന്‍ കഴിയില്ല. നിദ്രാവിഹീനങ്ങളായ രാവുകളില്‍ വിനയന്‍ പല തവണ കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും നോക്കി. ഒരു വഴിയും തെളിഞ്ഞ് വരുന്നില്ല. പുസ്തകങ്ങളിലോ ക്ലാസ്സ്‌ മുറികളിലോ മനസ്സുറക്കുന്നില്ല. ഇനിയും ഈ അനിശ്ചിതത്വം താങ്ങാന്‍ കഴിയില്ലെന്നു വിനയന് ബോദ്ധ്യമായി. മാര്‍ക്ക്‌ പബ്ലിഷ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്‍പ് കരുണന്‍ മാഷിനെ കണ്ടു കാലുപിടിച്ചു നോക്കാമെന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തി. അന്ന് കോളേജ് വിട്ടിട്ടും പോവാതെ കരുണന്‍ മാഷെ കാത്ത് വിനയന്‍ നിന്നു. നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ കരുണന്‍ മാഷ്‌ ആളൊഴിഞ്ഞ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നടുത്തു. മാഷിന്‍റെ കാലടി ശബ്ദത്തെക്കാള്‍ ഉച്ചസ്ഥായില്‍ വിനയന്‍റെ ഹൃദയമിടിച്ചു. ഇരുട്ട് വീണ ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്ന് ദയനീയമായി മാഷിനെ വിളിച്ചു.
വിനയന്‍ : മാഷേ
മാഷ്‌ : ഇതാര് നമ്മുടെ വിനയനോ? എന്താടാ ഈ സമയത്തിവിടെയൊരു ചുറ്റികളി?
വിനയന്‍ : ഞാന്‍ മാഷേ കാത്ത് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു
മാഷ്‌ : എന്തിനാണാവോ?
വിനയന്‍ : മാഷിനോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാന്‍.
മാഷ്‌ : വോ.. വരവ് വെച്ചഡേയ്‌....  കരുണന്‍ മാഷ്‌ മുന്നോട്ട് നടക്കാനാഞ്ഞു.
വിനയന്‍ : പിന്നെ മാഷേ..,
മാഷ്‌ : ഹും ?
വിനയന്‍ : ഇത്തവണ എനിക്ക് ഇന്‍റെണല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ മുപ്പത്തഞ്ചെങ്കിലും വേണം മാഷേ..
മാഷ്‌ : ഹ ഹ ഹാ അപ്പൊ അതിനായിരുന്നു ഈ മാപ്പ് പറച്ചിലും കുമ്പസാരവുമെല്ലാം. എടാ നിന്‍റെ ഈ നാടകാഭിനയം കണ്ട് കരളലിയുന്നവരുണ്ടാവും, അവരോട് മതി ഈ വേഷം കെട്ടല്‍ 
വിനയന്‍ : മാഷേ കഴിഞ്ഞ തവണ മാഷെനിക്ക് അഞ്ച് മാര്‍ക്കാണ് തന്നത്, ഒരു മാര്‍ക്ക് കൂടി തന്നിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനതിപ്പോ പാസ്സായേനെ
മാഷ്‌ : നീ കൂട്ടിയാലിത്രയും കൂടുമെന്ന് അന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നല്ലോ! എന്തായാലും ഇത്തവണ എന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ആ അഞ്ച് പോലും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട.
കണ്ണിലിരുട്ടും, മനസ്സില്‍ പകയും പുകഞ്ഞ് കേറിയൊരു നിമിഷത്തില്‍ അതിവിനയത്തിന്‍റെ തോട് പൊളിച്ച് യഥാര്‍ത്ഥ വിനയനവതരിച്ചു. പടാ.. പടാന്ന് ഉള്ള അടി കൊണ്ട് വീണ കരുണന്‍ മാഷെണീറ്റ് പൊടി തട്ടുമ്പോള്‍ , വിനയന്‍ പതിയെ ഇടനാഴിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മരവിച്ച വിനയന്‍റെ മനസ്സില്‍ നാളെ കുറിച്ചുള്ള ആകുലതകളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരോടുമൊന്നും പറയാന്‍ തോന്നിയില്ല, ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം? അവസാന ദിനമെന്നുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടുതന്നെ, എന്നാല്‍ തികഞ്ഞ നിസ്സംഗതയോടെ പിറ്റേന്ന് കോളേജില്‍ പോയി. പക്ഷെ അന്നോ പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിലോ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല, എല്ലാ വിഷയങ്ങള്‍ക്കും ഇന്‍റെര്‍നല്‍ മാര്‍ക്ക് നാല്‍പ്പതില്‍ മേലെ വിനയന് കിട്ടിയതൊഴിച്ചാല്‍  

കാലം വീണ്ടും മുന്നോട്ട് തന്നെ നീങ്ങി, കാലത്തിനതിനേ കഴിയൂ. വിനയന്‍, അവന്‍റെ പ്രതീക്ഷ പോലെ തന്നെ കൃത്യസമയത്ത് എന്‍ജിനിയര്‍ ആയി. ഉടനെ തന്നെ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടി, പെണ്ണ് കെട്ടി, കുട്ടികളായി. കരുണന്‍ മാഷ്‌ പി എച്ച് ഡി എടുത്തു, ഇപ്പോള്‍ ഹെഡ് ഓഫ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെണ്ടായി അതെ കോളേജില്‍ തന്നെ ജോലി ചെയ്യുന്നു. കോളേജില്‍ നിന്നിറങ്ങിയിട്ട് നീണ്ട പതിനഞ്ച്‌ വര്‍ഷമായി. ഇത് പ്രമാണിച്ച് ഒരു ഗെറ്റ് ടു ഗെതര്‍ സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള പങ്കപാടിലാണ് സകലരും. ഒട്ടു മിക്കവരും ബാന്ഗ്ലൂരില്‍ ഉണ്ട്, അവിടെയാക്കിയാലോ? അത് വേണ്ട കേരളതനിമ നഷ്ട്ടപ്പെടും. എറണാകുളം പോരെ ? ദുബായിക്കെന്താ കൊഴപ്പം?... അങ്ങിനെ ചര്‍ച്ചകള്‍ നീണ്ടു നീണ്ടു പോയി. അവസാനം പഠിച്ച കോളേജില്‍ തന്നെ നടത്താന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സംഘാടനകമ്മിറ്റിയും, അതിന്‍റെ തലൈവരായി കോലാപ്പിയേയും തീരുമാനിച്ചു. കോലാപ്പി ഇപ്പോള്‍ അതെ കോളേജിലെ മാഷാണ്. അങ്ങിനെയാ സെപ്റ്റംബര്‍ അഞ്ച് ഞായറാഴ്ച, ലോകത്തിന്‍റെ മുക്കിലും മൂലയില്‍ നിന്നും കോളേജിലേക്ക് എല്ലാവരും ഒഴുകിയെത്തി. കാലത്തിനു പുറകോട്ട് സഞ്ചരിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഏത് വിഡ്ഢിയാണാവോ പറഞ്ഞത്!

ഭാര്യയും കുട്ടികളുമായി വിനയനും കാമ്പസിലെത്തി. അരങ്ങില്‍ കുട്ടികളുടെ കലാപരിപാടികള്‍, അരങ്ങിനു മുന്നില്‍ സ്ത്രീകളുടെ ഫാഷന്‍ ഷോ, മൂലക്ക് പുരുഷ കേസരികള്‍ വെള്ളമടി സെറ്റപ്പ്‌ ചെയ്യുന്ന തിരക്കില്‍. വിനയന്‍ പതിയെ അവിടെ നിന്നും തെന്നി, പഴയ ക്ലാസ്‌ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഇവിടത്തെ ഓരോ മരത്തണലുകളും ഇടനാഴികളും ജനാലപടികളും തന്നോടൊരായിരം കഥകള്‍ മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. പഴയ ക്ലാസ് മുറിയിലെ തന്‍റെ ഇഷ്ട് സീറ്റായിരുന്ന, ബാക്ക്ബെഞ്ചിലെ ജനാലക്കടുത്തുള്ള സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു. അന്ന് ജീവന്‍ പണയപ്പെടുത്തി മേല്‍ക്കൂരയിലെഴുതിയ "കരണ്ട് കരുണന്‍" മങ്ങിയെങ്കിലും മായാതെ കിടക്കുന്നുണ്ട്. നൂറായുസാണല്ലോ മാഷ്‌ക്ക്. കരുണന്‍ മാഷ്‌ ദാ പുറത്ത് കൂടി പോവുന്നു. 
വിനയന്‍ : മാഷേ...
മാഷ്‌ ക്ലാസിലേക്ക് കേറി, ഏറ്റവും പുറകിലത്തെ ബെഞ്ചില്‍ പഴയ വിനയന്‍
മാഷ്‌ : വിനയാ നീ വീണ്ടും ബാക്ക് ബെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോയോ?
വിനയന്‍ ചിരിച്ച് കൊണ്ട് മാഷിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
വിനയന്‍ : മാഷ്‌ പഴയ പോലെ തന്നെ, കാഴ്ചക്ക് വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ല
മാഷ്‌ : കാഴ്ചക്ക് മാത്രമല്ലെടാ, ഇപ്പോഴും കരുണന്‍ മാഷ്‌ പഴയ കരുണന്‍ മാഷ്‌ തന്നെയാണ്.
വിനയന്‍ : മാഷേ അന്ന്... മാഷിന് എന്നോട്...
കരുണന്‍ മാഷ്‌ വിനയനെ പൂര്‍ത്തിയാക്കാനാനുവദിച്ചില്ല
മാഷ്‌ : അതൊക്കെ ഞാനെന്നേ മറന്നെടാ  
വിനയന്‍ : നീ അതു മറന്നോ? താനതിനിയീ ജന്മത്ത് മറക്കരുത്
പറഞ്ഞ് തീരലും, അടി വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അടികൊണ്ട് വീണ കരുണന്‍ മാഷ്‌ എണീറ്റ് പൊടി തട്ടുമ്പോള്‍, വിനയന്‍ പതിയെ ക്ലാസിന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

44 comments:

  1. ഹ്ഹ്ഹ്ഹ് ...രസകരമായ നല്ലൊരു കുറിപ്പ് .ക്ലൈമാക്സില്‍ മാഷുടെ കാലില്‍ വീണു മാപ്പിരക്കും എന്നാണ് കരുതിയത്‌.പക്ഷെ വിനയന്‍ ആരാ മോന്‍ .നല്ല പോലെ ഓരോ വരിയും ആസ്വദിച്ചു വായിച്ചു.അഭിനന്ദങ്ങള്‍ സുഹൃത്തേ അധ്യാപക ദിനത്തിലെ ഒര്മക്കുരിപ്പിന്.

    ReplyDelete
    Replies
    1. നന്ദി അനാമിക. കാലില്‍ വീണ് മാപ്പിരക്കുന്നതിലൊന്നും വലിയ കഥയില്ലെന്ന് വിനയന്‍ പണ്ടേ പഠിച്ചതല്ലേ? കരുണന്‍ മാഷ്‌ മാത്രമല്ല, വിനയനും പഴയ വിനയന്‍ തന്നെയാണെന്ന് കരുണന്‍ മാഷ്‌ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു :)

      Delete
  2. അവസാനത്തെ വരികളില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ 90/100
    ഇപ്പോള്‍ 40/100

    ReplyDelete
    Replies
    1. അയ്യോ അജിത്‌ സാറേ, ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ... ഒന്നാമത് ഇന്റെര്നാല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ ഇല്ലാത്തതാണ്, അവസാനത്തെ വരി ഇപ്പൊ തട്ടിയേക്കാം 75 മാര്‍ക്ക് തരുമെങ്കില്‍ :)

      Delete
  3. പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ക്ലൈമാക്സ്..!
    അല്‍പ്പം നീണ്ടു പോയെങ്കിലും, എഴുത്ത് നന്നായിട്ടുണ്ട്.
    ആശംസകള്‍ നേരുന്നു..പുലരി

    ReplyDelete
    Replies
    1. പറയുന്നത് നീണ്ടു പോവുകയെന്നത് ഒരു പാരമ്പര്യ പ്രശ്നമാണെന്നാണ് തോന്നുന്നത്, ശെരിയാക്കാം. :( കോളേജു ജീവിതമെന്നത് എനിക്ക്, പരസ്പരബന്ധിതമായ കുറേ തമാശകളാണ്, എത്രയെന്ന് വെച്ചിട്ടാണ് കട്ട് ചെയ്ത് കളയുക.

      Delete

  4. എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ പരീക്ഷ പേപ്പറില്‍ എഴുതി വെച്ചു. "ഇന്റെര്‍ണല്‍ ഒമ്പത് മാര്‍ക്കെ ഉള്ളൂ സാര്‍..' . 66 മാര്‍ക്ക് തന്നു സഹായിക്കണം."
    ഗുരുവിനു കരുണ തോന്നി 65 മാര്‍ക്ക് കൊടുത്തു.

    എന്നാല്‍ അവന്‍ 65 മാര്‍ക്ക് വാങ്ങി തോറ്റില്ല. ഇന്റെര്‍ണല്‍ 10 മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂരിഭാഗം മാഷന്മാരുടെയും കോമ്പ്ലെക്സ് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു കളവു പറഞ്ഞതാണ്.

    ഇതാണ് പറയുന്നത്, പഠിക്കുമ്പോള്‍ കൊള്ളാവുന്ന എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് ല്‍ പഠിക്കണം.

    ReplyDelete
    Replies
    1. കൊള്ളാവുന്ന കോളേജില്‍ പഠിച്ചിട്ട്, പാര്‍ട്ടിക്കാരുടെ കൊറേ തല്ല് കൊണ്ടുവെന്നല്ലാതെ, വേറെ ഗുണമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ലല്ലോ? നമുക്ക് കൊള്ളാത്ത കോളേജ് മതിയേ, മറ്റേതിന് ഭയങ്കര പുളിയാ :)

      Delete
  5. എന്തായാലും മാഷല്ലെ..
    രണ്ടു പ്രാവശ്യം തല്ലിയത് മോശായിപ്പോയി..
    അല്ല, എന്താ മാഷ്ടെ കൈ പുളി പറിക്കാൻ പൂവ്വോ ?

    ReplyDelete
    Replies
    1. മാഷുന്മാരെ തല്ലി നോക്കിയിട്ടുള്ളോര്‍ക്കൊന്നും ഈ സംശയം കാണില്ല മനോജേ. പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരടിയില്‍ നിന്ന് സമനില തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും കുറച്ച് സമയം വേണ്ടി വരും. പിന്നെ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടിയത്‌ വാങ്ങിച്ച് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതല്ലേ, നാലാളെയറിയിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ബുദ്ധി?

      Delete
  6. എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നടുക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക് ഒരിക്കല്‍ കൂടി പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞു ഈ പോസ്റ്റിലൂടെ ..എഴുതിയിട്ടും തീരാത്ത പരീക്ഷകളും ,ലാബുകളും എല്ലാം ദുസ്വപ്നം പോലെ മറന്നു തുടങ്ങിയതെ ഉള്ളു .ഇത് എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിച്ച ഓരോ വ്യക്തികളുടെയും ഓര്‍മ്മയാണ് , നന്നായിടുണ്ട് .ആശംസകള്‍ .

    ReplyDelete
    Replies
    1. സത്യം അതായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോഴോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു രസമൊക്കെ ഉണ്ട്.

      Delete

  7. നല്ല രസമുള്ള പോസ്റ്റ്. പക്ഷെ അവസാന വരികളോട് യോജിക്കാനാവില്ല. അതുവരെ ഉണ്ടായ ബഹുമാനം പോയി

    ReplyDelete
    Replies
    1. വിനയന്‍റെ ബഹുമാനം അതിന് മുന്നേ പോയതാണ് ജെഫു. :)

      Delete
  8. നല്ല ഹാസ്യരസം തുളുമ്പുന്ന പോസ്റ്റ്‌ ,ഒടുവിലത്തെ വരി പോസ്റ്റിന്റെ മുഴുവന്‍ ചന്തവും കളഞ്ഞു എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടല്ലോ .പിന്നെ ശ്രദ്ധക്കുറവു കൊണ്ടാകാം വിനയന് ഇന്റെര്നാല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ നാല്പത്തില്‍ കൊടുത്താല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് പകരം കരുണനു നാല്പതില്‍ കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണു എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് .

    ReplyDelete
    Replies
    1. നന്ദി സിയാഫ്‌. തിരക്കിനിടയിലെഴുതി തീര്‍ത്തതാണ്, രണ്ടാമതൊരാവര്‍ത്തി വായിച്ച് നോക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. തെറ്റ്‌ ചൂണ്ടികാണിച്ചതിന് നന്ദി സിയാഫ്.

      Delete
  9. എന്ത് കാരണതിനായാലും അദ്ധ്യാപകരെ തല്ലുന്നത് ശരിയല്ല.

    ReplyDelete
    Replies
    1. തല്ല് ഇരന്ന് വാങ്ങുന്നവനെ, പ്രൊഫെഷന്‍ കാരണംകൊണ്ട് നിരാശപെടുത്തരുത്. പലരും ഒന്ന് കിട്ടിയാല്‍ നന്നാവും, അപൂര്‍വ്വം ചിലര്‍ക്ക് ചില ഓര്‍മ്മപെടുത്തലുകള്‍ വേണ്ടി വരും. വെറുതെ അനര്‍ഹമായ ബഹുമാനം നല്‍കി അവരെ വഷളാക്കാതിരുന്നാല്‍ മതി. :)

      Delete
  10. കൊള്ളാമായിരുന്നു. രസമുള്ള ലേഖനം... പക്ഷെ, അവസാനത്തെ ക്ലൈമാക്സ്‌ .. അത് കയ്യീന്ന് ഇട്ടതാണോ?

    ReplyDelete
    Replies
    1. കേട്ടതും കണ്ടതും അനുഭവിച്ചതും ഒക്കെയുണ്ട്. കയ്യീന്നിടാന്‍ മാത്രം പ്രതിഭയില്ല. :(

      Delete
  11. കൊള്ളാം
    നല്ല എഴുത്ത്, അനുഭവം തന്നെ ആയിരിക്കും അല്ലേ

    ReplyDelete
    Replies
    1. അനുഭവം തന്നെയാണ്, വിനയന്‍റെ...

      Delete
  12. അദ്ധ്യാപഹയന്മാരുടെ ഓർമ്മദിവസത്തിന് പറ്റിയ പോസ്റ്റ്.
    നല്ല വായനാസുഖമുള്ള എഴുത്ത്.....

    ഇനി ചോദിക്കട്ടെ. ഈ വിനയനാരാ.... ആത്മാംശത്തിന്റെ അളവ് ഇവിടെ എത്രയുണ്ട്.

    ReplyDelete
    Replies
    1. വായിച്ചതിനും, അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതിനും, എന്നെ വഴക്ക് പറയാതിരുന്നതിനുമെല്ലാം നന്ദി മാഷേ. വിനയന്‍ ഒരു മിത്ത് മാത്രമാണെന്നാണ് എന്‍റെ വിശ്വാസം. അപൂര്‍വ്വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍വ്വമായ ഇത്തരം ചില അദ്ധ്യാപഹയന്മാരെ കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ, നിസ്സഹായരായ കുറേ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ വെള്ളവും വളവും നല്‍കി താലോലിക്കുന്നൊരു സ്വപ്നം.

      "വിനയന്‍ ഞാനാണ്" എന്നൊക്കെ വീമ്പിളക്കണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേങ്കില് ചുരുങ്ങിയത് തിരോന്തരം എഞ്ചിനിയറിംഗ് കോളേജിലെ കുറേ പേരെങ്കിലും അത് സമ്മതിക്കൂല്ല. അവര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നത് ഇതവരുടെ കാലത്ത് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നടന്നതാണെന്നാണ്. ഈ അവകാശവാദം, കെട്ടുകഥകളെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യവല്ക്കരിക്കാനുള്ള എവിടെയും എപ്പോഴും കാണുന്ന ആസൂത്രിത ശ്രമങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് തല്‍ക്കാലം കരുതാം. പക്ഷെ കഥാ നായകനെ നന്നായിയറിയാവുന്നവര്‍ക്ക് ഇത് മുഴുവനായി തള്ളാനും കഴിയില്ല. ഇന്ന് പൂക്കളെക്കാള്‍ മണമുള്ള ചില eലകള്‍ക്ക്, പണ്ടിത്ര മണമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല മാഷേ... ഇനിയുമെന്നോട് ചോദിക്കരുത് "വിനയനാരാ" എന്ന്. :)

      Delete
  13. നല്ല എഴുത്ത്.. പണ്ടൊക്കെ പറയാമായിരുന്നു ഗുരുവിനെ തല്ലുന്നത് നിന്ദയാണെന്ന്.. അതിപ്പോലും പ്രസക്തമാണ്.. പക്ഷെ നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ഇന്ന് നമുക്ക് ഗുരുക്കള്‍ ഇല്ലാതായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. അധ്യാപകര്‍ എന്ന പ്രൊഫഷണലുകള്‍ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്.. പലപ്പോഴും വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ അവരുടെ 'പ്രൊഫഷണല്‍ ശത്രുക്കള്‍ ' ആകുന്നു.. ഈ കാലത്ത് തല്ലൊക്കെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലെ അത്ഭുതമുള്ളൂ

    ReplyDelete
    Replies
    1. പ്രൊഫെഷണല്‍ കോളേജുകളില്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ നല്ല പ്രൊഫെഷണല്‍സ് തന്നെയല്ലേ വേണ്ടത്. ഇക്കാലത്ത് സേവനം മാത്രം ലാക്കാക്കിയുള്ള ഗുരുക്കളെ മാത്രം കാംക്ഷിക്കുന്നതൊക്കെ അത്യാഗ്രമായി പോവില്ലേ നിസ്സാര്‍ ? എങ്കിലും എത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആരോഗ്യരംഗവും വിദ്യാഭ്യാസവും പൂര്‍ണ്ണമായും പ്രോഫെഷനലൈസ് ചെയ്യുന്നതിനോട് ഒരു ദഹനക്കേട് എനിക്കുമുണ്ട്, ഈ ആകുലതകളും താങ്ങളുടെത് മാത്രമല്ല. :)

      Delete
  14. ഇത് ടോം ആന്‍ഡ്‌ ജെറി പോലെ ഉണ്ടാരുന്നു... പരിപ്പ് വട സംഭവം എന്‍റെ സുഹൃത്തിനും ഉണ്ടായതാന്... എടുത്തത്‌ പഴംപൊരി ആയിരുന്നു എന്ന് മാത്രം... കലാലയങ്ങള്‍ എന്നും കഥകളുടെ വറ്റാത്തുരവിടം ആണല്ലോ....

    ReplyDelete
    Replies
    1. വിഗ്നേഷ് ഏതു കോളേജിലാ പഠിച്ചത് ? :)

      Delete
  15. എഴുത്തു നന്നായി. ആശംസകൾ.

    ReplyDelete
  16. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വ്യത്യസ്ഥമായ ക്ലൈമാക്സ് ആയി..... ആശംസകള്‍ ....

    ReplyDelete
    Replies
    1. മാഷും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല അതാ പറ്റിപോയത് :)

      Delete
  17. Replies
    1. വിനയന് ലിങ്ക് അയച്ച്‌ കൊടുത്തിരുന്നു, മറുപടിയൊന്നും ഇത് വരെ കണ്ടില്ല ജിഷി. :)

      Delete
  18. അവസാനത്തെ തല്ല് വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.. ശൈലി ഇഷ്ടപെട്ടു

    ReplyDelete
    Replies
    1. ചേ വേണ്ടീരുന്നില്ല, എന്ന് ഇപ്പൊ തോന്നുന്നു. എന്ത് ചെയ്യാന്‍ കൈ വിട്ട അടിയും, പബ്ലിഷ് ചെയ്ത മാര്‍ക്കും തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ ആവില്ലല്ലോ സുമേഷ്‌..

      Delete
  19. ക്യാംപസ് അനുഭവങ്ങള്‍ ഞാനും ഒന്ന്‍ അയവിറക്കി, റോഷന്‍! നല്ല എഴുത്ത്!

    ആഡി വേണോ, വേണ്ടേ എന്ന്‍ ചര്ച്ച തുടരട്ടെ! എന്റെ ഇത്തരം ഒരു അനുഭവം ഞാന്‍ മറ്റൊരു രീതിയ്ല് ആണ് നേരിട്ടത്. അത് ഒരു പോസ്റ്റ് ആക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന്‍ നോക്കട്ടെ. :)

    ഒരു സംശയം.... ഇന്‍റ്റേണല്‍ മാര്‍ക്ക് 35-ല്‍ താഴെ ആണെങ്കില്‍, യൂണിവേര്‍സിറ്റി എക്സാമില്‍ നൂറില്‍ 50 വാങ്ങിയാല്‍ മതിയായിരുന്നല്ലോ എന്റെ കാലത്ത്, ജയിക്കാന്‍. ഇന്റീര്‍ണല്‍ പൂജ്യം ഉള്ള മിക്ക സഖാക്കളും, ഇങ്ങനെയായിരുന്നൂ, പരീക്ഷകള്‍ കടന്നിരുന്നത്. ആകെ ശതമാനം കുറയും എന്നെ ഉള്ളൂ... ആ നിയമം മാറിയോ? (കോഴിക്കോട് സര്‍വ്വകലാശാല)

    ReplyDelete
    Replies
    1. പോസ്റ്റ്‌ അല്ല നോവല്‍ ആക്കാന്‍ പറ്റും ഉറപ്പ് :)
      കോഴിക്കോട് സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ അത് മതി, പാവം കേരളക്കാര്‍ക്ക് അത് പോര. ഇപ്പോഴത്തെ നിയമം എനിക്കും പിടിയില്ല പതിനഞ്ച് കൊല്ലം മുന്‍പത്തെ കാര്യമേ എനിക്കും അറിയൂ

      Delete
  20. കഥ നന്നായിപ്പറഞ്ഞു
    എന്നാലും ആ അവസാനത്തെ അടി
    ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു
    ഇങ്ങനെ ഗുരു നിന്ന വാങ്ങിക്കൂട്ടാണോ?
    ആശംസകള്‍

    ReplyDelete
    Replies
    1. പ്രോത്സാഹനത്തിന് നന്ദി. ഇതെന്തായാലും അവസാനത്തെ അടിയാണ്, ഇനി കൊന്നാലും അടിക്കൂല്ല. :)

      Delete
  21. സുന്ദരമായ എഴുത്ത്‌.
    വായനയില്‍ ഇങ്ങിനെ ഒഴുകുന്നത് പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
    അവസാനം മാഷ്‌ മറന്നിട്ടില്ലെന്ന് പറയുകയും വിനയനെ തിരിച്ചടിക്കുകയും ചെയ്യും എന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയത.

    ReplyDelete
    Replies
    1. കാടിറങ്ങിയ പുലിയുടെ ഈ പ്രോത്സാഹനത്തിന് വളരെ നന്ദി. അത് മതിയായിരുന്നു റാംജി, ഈ ബുദ്ധി എനിക്ക് നേരത്തെ തോന്നിയില്ലല്ലോ!!

      Delete
  22. എഴുത്തിന്ടെ രീതി കലക്കി പക്ഷെ എവിടെയൊക്കെയോ നീണ്ടുപോയോ എന്നൊരു സംശയം. ഒരുപാട് സംഭവങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പറയാൻ നോക്കിയതു കൊണ്ടായിരിക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു. എഴുത്തിനുള്ള കഴിവിനെയും താത്പര്യത്തെയും അഭിനന്ദിക്കുന്നു.ആസംസിക്ക്കുന്നു. ബ്ലോഗിലേക്ക് വന്നാൽ വിനയനെ ഞാൻ അങ്ങേയറ്റം ആരാധിക്കുന്നു. കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ഏറ്റവും നല്ല അവസാനം .ഈ അധ്യാപകദിനം ഒരുപിടി വിനയന്മാരെ കൂടെ സൃഷ്ട്ടിട്ടക്ട്ടെ ഒപ്പം തിരിച്ചഅടിക്കാൻ കഴിയുന്ന കരുണൻ മാഷു മാരെയും .. അങ്ങനെ അങ്ങനെ അധ്യാപക വിദ്യാർത്തി വിവേചനമില്ലാത്ത നല്ല ഒരു ഭാവി നമുടെ പോതുരംഗ തുണ്ടാകട്ടെ.. പ്രതീക്ഷയോടെ...പ്രത്യാസയോടെ ഒരു വിനയാൻ ഫാൻ ...

    ReplyDelete
  23. kollam...parippu vada sambhavam vayichu najan chirichu pandaram adangiiii

    ReplyDelete